OCZEKIWANIE
Tak sobie podczytuję "Śmierć i życie wieczne" kard. Ratzingera i wydaje mi się, iż w swoich słowach obecny papież - z jednej strony jest siewcą nadziei - kiedy przywołuje słowa modlitwy: Od nagłej a niespodziewanej śmierci wybaw nas Panie - przypomina, że możliwy jest czas na to, by zadbać ażeby być na nią przygotowanym - modląc się właśnie. Dalej - daje też nadzieję, albo inaczej - klaruje ją, kiedy pisze, że tylko życie wieczne może być odpowiedzią na naszą doczesność jak i na nasze umieranie. Ale jest też coś jeszcze w przekazie Benedykta XVI - spostrzeżenie niby oczywiste i jawne dla wielu. Jednak wydaje mi się, że jest w tych słowach coś jeszcze: mianowicie ubolewanie, przechodzące niemal w pewność, iż wydano wojnę Bogu - Panu Życia i śmierci. Zwłaszcza teraz, z perspektywy czasu, kiedy Ratzinger piastuje urząd Namiestnika Chrystusowego, wszystko to według mnie nabiera mocniejszych barw, które wyczulone oko, w mig rozpozna jako przekonywujące dowodzenie, iż żyjemy w czasach ostatecznych. W czasach, które już i jeszcze nie, zaczynają się realizować. Wskazuje autor na dwoistość traktowania śmierci. Z jednej strony - temat tabu, tak głęboko rozwinięty, że nawet niektóre zakłady pogrzebowe słowa tego nie mają w swoim słowniku. Niczym zdrajca, wróg odwieczny, ktoś bez honoru, nieproszony, niepożądany, jest śmierć zbywana milczeniem. Z drugiej zaś robi się z niej show: począwszy od krwawych filmów, kończąc na przekazach live z eutanazji - śmierć na usługach człowieka, do pewnych miar oczywiście. Tak sobie myślę, że jest to upozorowanie zdrady śmierci, której przecież pochodzenie ma wymiar nadprzyrodzony. W zdradzieckim świecie wszystko musi być pod dyktando zdrajców. Nawet śmierć umieją skorumpować...
Druga niedziela adwentu ostro weryfikuje ludzkie, przyziemne dumania. Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona, dokonuje się ważenie na szali sprawiedliwości, naszych serc, myśli, uczynków, tęsknot, roszczeń. I nic nie da usprawiedliwienie, że przecież wierzę, że Abrahama mam za ojca w porządku nadziei. Bo przecież nie jest chrześcijaństwo religią, w której mam widzieć za cel posłanego lecz Tego, Który posyła: ducha Prawdy, modlitwy, miłości miłosiernej. Wie o tym doskonale Chrzciciel, herold ogłaszający nadejście Sprawiedliwego, kiedy mówi, iż nie jest godzien Nadchodzącemu nosić sandałów. Jan to wiedział, a my, dziś?
No właśnie – korumpujemy śmierć, jak wcześniej wspomniałem, siekierę intencjonalnie chcemy zawiesić gdzieś pomiędzy Ją trzymającym, a korzeniem drzewa. Pytanie po co? Żeby z życia doczesnego uczynić sobie wzajemnie piekło? Bo żeby niebo zbudować, to potrzeba łaski, konieczny jest Bóg, Jezus Chrystus. Bez Niego to tylko show możemy uczynić. Bilety sprzedamy, zarobek przepuścimy i pozostanie tylko boląca głowa…
Wróć do komentarzy...>>
