Miłość i przykazania to jakby awers i rewers tej samej monety. To swoiste sprzężenie zwrotne. Miłość polega na zachowywaniu przykazań, przestrzeganie przykazań jest wyrazem miłości do Boga. Rozumieją to Apostołowie, a głosem Judy próbują iść dalej i głębiej w rozumieniu Jezusowego objawienia. Mając świadomość wyjątkowości Bożego wybrania ciągle dojrzewają do zrozumienia planu budowania Bożego Królestwa. Potrzebują Jezusa, Jego obecności. Wiedzą, że wtedy będą żyli pełnią życia. To będzie Boże przebywanie, zadomowienie Boga w ich sercu.

Wydaje się, że dziś często wielu z nas zapytało by Chrystusa o fundamenty, które były oczywiste dla uczniów. Dlaczego miłość wiąże z przykazaniami? Czy wszystkie przykazania są aż tak ważne? A może w ogóle nie byłoby pytań, lecz same stwierdzenia. Albo po prostu takie pytania by się nie pojawiły. Bo gdzieś znikł Bóg, wydaje się być niepotrzebny. Człowiek przecież tak dobrze sobie radzi. Po co te wszystkie duchowe pragnienia? Jesteśmy tacy samowystarczalni, świat podaje nam "gotowce" do rozumienia siebie, technika i komunikacja czynią ten świat coraz bardziej pojmowalny. A doniesienia o biedzie i o tym, ze łatwiej dziś polecieć w kosmos niż zaprowadzić pokój tylko "podbijają stawkę". Tyle biedy! Gdzie jest Bóg! A Bóg jest tam, gdzie miłość. Miłość tam, gdzie ład i harmonia przykazań. Gdy się pogubisz, to wiedz, że słowa Jezusa są ciągle osobiste i aktualne. On nas nie pozostawia. Nie chce, byśmy byli sierotami. A żyjemy naprawdę wtedy, gdy On żyje w nas.

ks. Andrzej Leszczyński