Wielki Post jest niewątpliwie czasem odnowy duchowej czyli wzmożonego wysiłku pracy nad sobą. Szczególnie uprzywilejowanym momentem takich ćwiczeń duchowych są zawsze rekolekcje, które zgodnie ze swoim znaczeniem określają zbieranie, gromadzenie na nowo tego, co się wcześniej rozsypało, gdzieś po drodze pogubiło.

Rekolekcje wielkopostne to czas wyjątkowy, dany nam, abyśmy maksymalnie wystawili się na działanie promieni łaski Bożej po to, aby móc prowadzić święte życie zgodnie ze swoim powołaniem. Co istotne, nie chodzi tu o wzrastanie w świętości jedynie na okres samych rekolekcji, Wielkiego Postu czy tylko od wielkiego święta, ale o takie trwanie każdego dnia, cały rok, przez całe nasze życie.

Właściwie rozumiane powołanie do świętości, które jest wspólne dla osób wszelkich stanów realizuje się przede wszystkim w codzienności, w zwyczajnych, pozornie szarych, rutynowych czynnościach dnia powszedniego. Życie każdego z nas składa się bowiem przede wszystkim ze zwyczajnych wydarzeń, podejmowanych codziennie wysiłków, które są skutecznymi środkami naszego uświęcania. Właśnie do tej zwyczajności (chociaż nadzwyczajnej) należy łaska Boża, z której obfitości korzystamy często i regularnie w sakramentach świętych. Chociaż same w sobie nie są one czymś zwyczajnym to przecież są tak wpisane w nasze codzienne życie, że w pewien sposób stanowią część naszego dnia, życia, naszej zwyczajności.

Chrześcijanin nie musi szukać rzeczy cudownych, nadzwyczajnych. Jego wiara i uczynki sprawdzają się właśnie w tej zwyczajności, którą przywołujemy w każdej Modlitwie Pańskiej, gdy mówimy: chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj. Sekret życia i świętości chrześcijańskiej jest związany z codziennością, zwyczajnością, a rekolekcje wielkopostne są okazją, abym odkrył, że z pozoru szara codzienność przeżywana z Bogiem jest w rzeczywistości niesamowicie piękna i kolorowa.

Panie pozwól mi odkryć świętą zwyczajność i żyć zwyczajną świętością. Amen.

wróć do felietonów...>>