Chciał je ukryć głęboko, może za głęboko. W ciemności można wiele rzeczy skrzętnie ukryć. Chodził z tym, co go bolało sam, z nikim się nie podzielił. Chciał to wszystko schować tam, gdzie nie dochodziło światło. Nie miało szans dochodzić, bo on już się przyzwyczaił do ciemności. Ukochał ciemność. Dlaczego wolał noc? Gdy wychodzi z wieczernika napisane jest: „a była noc”. I sam stał się nocą… Noc wchodzi w noc. Dla niego „życie” rozpoczynało się głęboką nocą. Z dnia na dzień, odrzucając światło, było w nim coraz więcej ciemności. Judasz jest przyjacielem nocy!
Co zniszczyło Judasza? Brak wiary w Boga? Chciwość na pieniądze? Przecież był tak blisko Jezusa („jednym z Dwunastu”). Bliżej już być nie mógł, a jednak był tak daleko… Za daleko, by żal skruszył jego chciwe i nazbyt twarde serce. „Ten, którego POCAŁUJĘ to On”. Dziwny znak zdrady. Dlaczego akurat pocałunek? Jest on określony jest tu greckim słowem katafilein. Jest to pocałunek bardzo czuły, intensywny, kilkakrotnie powtarzany. Był on zawsze wyrazem szacunku i miłości. W tym wypadku tak nie jest. Ten pocałunek jest niebezpieczny, niosący śmierć. Był on zatruty, bynajmniej nie wynikający z miłości. Zadziwiające, że Ewangelia nie opisuje żadnej innej osoby, która by pocałowała Jezusa, nawet ten umiłowany młody Jan spoczywał „tylko na piersi”. Od tego „znaku” zostaje uruchomiona lawina cierpień, które przejdzie Jezus. Czy tak postępuje „przyjaciel”?
Widać Judasz jest „patronem” niebezpiecznych pocałunków, jest „patronem” każdego człowieka, który wypowiada słowa bez pokrycia. Tego, kto nie żyje tak, jak mówi.
Judasz to człowiek, który pomaga niszczyć drugiego człowieka, za wszelką cenę (w tym przypadku bardzo nędzną). Co on wtedy mógł czuć Judasz? Kiedyś Jezus pochwycił go dla siebie, teraz ten „odwzajemnia się”. Jest tym, który POMAGA „pochwycić go” ludziom szalonym, bo czy ta „wielka zgraja z mieczami i kijami” nie była szalona, żeby na jednego człowieka potrzebowała tyle „sprzętu”. Jest taka POMOC w naszym życiu, która jest zła, szatańska, interesowna. Takiej POMOCY przyjąć nie wolno. Judaszowa pomoc…
„Żal doskonały to taki, z którym przychodzi się do Jezusa. Żal prawdziwy trzeba wyrazić przed tym, kogo się skrzywdziło. Judasz wszystko robił za plecami Jezusa: kradł, donosił, zdradził i nawet żałował. To jak żal alkoholika, który płacze pośród tych, co z nim piją, a nie przed tymi, których skrzywdził.” Mąż z Kariotu sprzedał się… swoje powołanie… w krótkim czasie stracił tak wiele, a tak wiele mógł otrzymać. Przed nim mogło być „piękne kapłaństwo”, naprawdę… Jednakże On „wydał swoje kapłaństwo” na śmierć. Pieniądze go pożarły. Wolał innego „przyjaciela” – mamonę.
Na czym polegała tragedia Judasza? Judasz nie potrafił przebaczyć samemu sobie. Czasem mówimy „nigdy sobie tego nie wybaczę”. I to „nigdy” było jego udziałem, aż po wydarzenie, które miało miejsce na drzewie. Czemu nie uwiesił się Słowa, a gałęzi? Przecież mógł zawisnąć na SŁOWIE! Tam, na drzewie było dopełnienie tego „nigdy”. Judasz nie myślał po Jezusowemu, zdając się na siebie uważał, że jest już za późno. A Jezus czekał… na przyjaciela!
Jezus widział w nim człowieka nieszczęśliwego, który pogrzebał swoje ideały. Dlatego mówi: „PRZYJACIELU, po coś przyszedł?”. Nawet w takiej chwili widział w nim przyjaciela…Posługuje się językiem miłości, chce skruszyć jego serce. Wzrokiem ogarnia pokłady dobra, które się w nim jeszcze tlą. Tli się przyjaźń, którą Judasz kiedyś odwzajemniał. Nie dało rady. Za twardy był Judasz. Nieugięty. Teraz już tylko czuć swąd spalonej przyjaźni, utraconej…
Najpiękniejsza i najtrudniejsza jest ta miłość, przyjaźń, która, cokolwiek by się działo, mimo wszystko, potrafi wybaczyć każde zło. WYBACZYĆ, czyli ukochać jeszcze raz na nowo. Bynajmniej spróbować. Jezus chciał dać mu szansę, on nawet po nią nie przyszedł, sam sobie wymierzył karę… Do czego prowadzi pycha…
A mogło być całkiem inaczej, gdyby Judasz, „przyjaciel marnotrawny” wrócił. A on co zrobił? Chciałoby się powiedzieć, „był umarły (duchowo) i ciągle chciał umierać, nie chciał żyć, nie „odnalazł się” w tym wszystkim. Czyżby nie kochał życia? Czy przyjaźń z Jezusem dla niego już nic nie znaczyła? Przecież przyjaciel to ktoś, przed kim można głośno myśleć. A nie ten przed kim trzeba wszystko ukrywać. Judasz bał się „głośno myśleć” przed Jezusem… Za dużo myślał przed sobą!
Zdrada wisi na włosku i nas nie omija. Zawsze znajdzie się jakiś Judasz, a to pieniądze ukradnie, „pocałuje” uśmiechem, poklepie po ramieniu, zaprosi na kawę, a potem utopi w łyżce wody, szepnie co nieco, gdzie trzeba. Gdy obmawiają przytaknie, a za chwilę na spacer z tobą pójdzie, jak chcą, przyniesie „niezbite dowody” przeciw tobie. Zdradzi przyjaźń, już nie będzie z Tobą (w) przy - jaźni. I to wszystko w białych rękawiczkach, z czarnym sumieniem. Esencja zła…
„Judasz mógłby zostać świętym - patronem nas wszystkich, którzy nie przestajemy zdradzać."
wróć do felietonów...>> |
