Stwierdzenie „ksiądz z powołania” daje sporo do myślenia. Nasuwa się jedno podstawowe pytanie: czy są księża, którzy powołania nie mają? Czy tacy też się uchowali? Przecież wstępując do seminarium z pewnością powołanie mieli. Czy ono było krótkoterminowe, na rok, dwa, pięć. A później gwarancja „dobrego samopoczucia” wygasła? Czyżby powołanie się przeterminowało, straciło datę ważności? A może tego powołania w ogóle nie było? Czy być może z „powołanym” coś nie tak?

Obserwując i przypatrując się, przyznam szczerze, że ksiądz nie ma dzisiaj łatwo. Ale czy kiedykolwiek miał? Dzisiaj nikt, nie ma łatwo. Bóg powołując nie zwodził łatwizną, spokojem, nie obiecał, że będziemy co dnia mieli dobre samopoczucie, że ludzie będą nas chwalili i ubóstwiali. On nie obiecał złotych gór, nic z tych rzeczy. „A myśmy się spodziewali…” Czego? Przecież na widok Jezusa niejednemu ciśnienie skoczyło, żeby tylko to była kwestia ciśnienia, przecież ciągle szukali sposobności, by Go…zabić! Dzisiaj na widok sutanny czy koloratki też wielu osobom ciśnienie skacze, a z chęcią oni skoczyli by księdzu do gardła.

Jak być księdzem z powołania? Łatwe to nie jest. Przede wszystkim myślę, że najistotniejsza jest modlitwa, to nie może być „zgraja formuł” wypowiedzianych dla uspokojenia własnego sumienia. To ma być rozkoszowanie się obecnością z Tajemnicą. Najprostsza i najpiękniejsza modlitwa to „bycie”. „Bycie” z Tajemnicą, przed którą zginają się kolana, a serce zaczyna mocniej bić i się poszerza. Być prawdziwym, autentycznym, pozbawionym duchowej schizofrenii, świętym kapłanem - to zobowiązuje. Trzeba mocno zaznaczyć, że fundamentem dobrego kapłaństwa jest integralne człowieczeństwo. Człowieczeństwa wśród ludzi i z ludźmi się uczyć, do człowieczeństwa dorastać, człowieczeństwu sprostać i człowieczeństwo dźwigać. Ksiądz to nade wszystko człowiek. Człowiek wolny, nie zamknięty w schematach, nie wchodzący w układy, uduchowiony, „nieuświatowiony”, wolny od manipulacji. Zdolny mocno i po ojcowsku kochać. To ten, który stale ma otwarte nie tylko serce, ale i drzwi plebanii… Matka Teresa mówiła „tyle jesteś kimś, ile jesteś miłością.” Ksiądz to miłość! Miłość daje i miłości uczy, ale też miłości potrzebuje! Ale miłości w rozmiarze XXL, zdolnej pomieścić wszystkich bez wyjątku,  nawet „synów marnotrawnych”, a może szczególnie ich. Sługa Ołtarza powinien być „bratem wśród braci i człowiekiem wśród ludzi”, wystrzegać się tego, „żeby nie być taką czcigodną osobą”. Nie jest ważne dla ludzi czy ksiądz jest prałatem, kanonikiem czy infułatem. To jest wtórne. Bo może być prałatem, nie będąc człowiekiem, może być kanonikiem, nie będąc człowiekiem, może być infułatem nie będąc człowiekiem, ba, może być ekscelencją, nie będąc człowiekiem. Książę w fioletach i purpurach nie jest potrzebny zwykłej „szarej owcy”. Musi mieć do tego dystans. Inaczej będzie komiczny! Przecież kościół to nie cyrk. Epoka hrabiów, „panów i władców”, szlachciców, „absolutów” diecezjalnych bądź parafialnych - dzięki Bogu – już się skończyła! Nadeszła epoka człowieka – w końcu! Księdzem winno się być z krwi i kości! „Ksiądz jest księdzem, albo jest niczym”. Wielu jest kapłanów, ale mamy straszny deficyt proroków. Potrzebny jest człowiek, święty. Natychmiast, zaraz. A świętość to nic innego jak doskonałość w miłości. Świętość jest poszukiwana, pożądana…
Kapłan winien sobie zdać sprawę z tego, że to nie on jest w centrum, ale Bóg. On ma do Niego zbliżać, swoim życiem mówić, że Bóg jest, bo Go co dnia doświadcza. Nie szukać poklasku wśród ludzi, pierwszych miejsc, pozdrowień. Robić swoje, nie czekać na nagrodę, laudacje, kwiaty i prezenty. Wielu kapłanów odchodziło bez poczucia sukcesu, nie skupiali uwagi mediów, ich nazwisk nie zanotowała historia. A jednak dzięki ich niesamowitej, żmudnej pracy, zapałowi i miłości, winnica Pana się rozrastała! A owoce były niesamowite. Być piątą ewangelią o Chrystusie. Kapłan, który nasiąka Chrystusem, żyje nim i uzewnętrznia Go, nie może zatrzymać tej radości dla siebie, chce się nią dzielić, chce wykrzyczeć całemu światu: kochajcie Boga, fascynujcie się Nim, słuchajcie Go, Bóg jest wielki i wszystko może! Kapłan musi być pasjonatem, musi oddać się sprawie zbawienia ludzi, być pochłoniętym rozmyślaniem o Bogu i jego Kościele i zachowywać przy tym radość ducha, poczucie humor i dystans wobec siebie. Powinna go cechować zwyczajność pozbawiona bezceremonialności. Jedyna rzecz, która winna być u niego nadzwyczajna to prostota. Bóg jest przecież taki prosty, a my niestety mamy predyspozycje to zagmatwania Go na amen. Być zakochanym w Bogu. Być hymnem o miłości Boga. Być „głosem tego, który głosu został pozbawiony”. Być „dla”! Wystrzegać się chciwości, chamstwa, gburowatości. Układów, układzików i wyrachowania. Owszem wtedy nas podepczą, obmówią, upokorzą. Ale my będziemy „nad”, będziemy wolni, bo miłość to wolność, a tym samym będziemy odchodzić w poczuciu dobrze spełnionego zadania. A gdy jeszcze na koniec przed nosem machać nam będą trzydziestoma nędznymi srebrnikami oferując „skok w bok” i proponując pójście na „tak zwany” kompromis, będziemy mieli świadomość, że powołania nie kupiliśmy i nie możemy sprzedać.

Właścicielem powołania jest Bóg – Najczystsza Miłość, a miłość zobowiązuje i na deklaracjach się nie kończy!

Znam wielu świętych kapłanów, którzy potrafili we mnie rozpalić miłość do Miłości.  Szczególnie wspominam mojego katechetę z liceum ks. Rafała Barcińskiego. Dzięki jego świadectwu życia przyszedłem do seminarium. Dla mnie, przeciętnego licealisty to był „ktoś”. Zazdrościłem mu jego radości, uśmiechu nie znikającego z twarzy podziwiałem jego mądrość. Eucharystię celebrował „z marzeniem ministranta o kapłaństwie”, używając „nieśmiertelnych słów”. To było piękne, to cieszyło, dawało siły. Złapałem tego dobrego bakcyla. I poszedłem za Głosem… Być księdzem z powołania, radykalnym, świętym. Być miłością. Uczyć się kochać! I ciągle, jak mówi kolega Rafał z I roku być głodnym Boga, nienasyconym… To jest właśnie to, nie pozwala spocząć na laurach! Bogu niech będą dzięki za dar każdego powołania!

Wróć do artykułów...>>