DLA TYCH, KTÓRZY PRZEZ CAŁE ŻYCIE CHCĄ SIĘ MODLIĆ ZA KAPŁANÓW
Ostatni list Jana Pawła II do kapłanów na Wielki Czwartek 2005 roku, pisany już w czasie choroby, jest wielkim wołaniem o świętość kapłanów. Papież pisze w nim, że...
"świętość kapłanów powinna być widoczna w całym stylu bycia, w sposobie celebrowania Eucharystii. Kapłan ma promieniować młodością ducha, zarażając inne osoby, które spotyka na swej drodze. Sam zdobyty przez Jezusa z większą łatwością zdobywa innych. Jeżeli kapłani będą coraz bardziej święci nie zabraknie powołań" - kończy Ojciec święty.
BETAŃSKA MISJA WSPIERANIA KAPŁANÓW
BETAŃSKA MISJA WSPIERANIA KAPŁANÓW (BMWK) powstała w pierwszy czwartek lutego 1999 roku. Prowadzona jest przez siostry ze Zgromadzenia Sióstr Rodziny Betańskiej, które jest szczególnie związane z charyzmatem kapłańskim, przekazanym przez Założyciela, Sługę Bożego ks. Józefa Małysiaka SDS. Zgromadzenie to powstało w Wielki Czwartek 17 IV 1930 r.
Wszelkie pytania oraz zgłoszenia do modlitwy można kierować na adres Centrali Misji.
Betańska Misja Wspierania Kapłanów – s. Gabriela
ul. Puławska 64
24 – 120 Kazimierz Dolny
Tel. 081 88 20 470
e - mail: betanki@diecezja.gda.pl
Zadaniem Misji jest:
- formacja ludzi świeckich do głębszego poznania i ukochania kapłaństwa,
- roztoczenie jak najszerszego kręgu modlitewnego nad duchowieństwem,
- wypraszanie świętości dla kapłanów,
- dotarcie z modlitewną opieką do każdego kapłana imiennie, aby ochraniać i wspierać jego posługę.
Powołanie każdej osoby włączonej do Misji jest bycie cieniem kapłana, aby cicho i dyskretnie poprzedzać jego posługę i ochraniać modlitwą.
Ponieważ Misja powstawała w promieniach Najświętszego Sakramentu, dlatego jej siłą ma być adoracja Eucharystyczna, trwanie przed Obliczem Jezusa w imieniu kapłanów, którzy w tym czasie oddani są apostolstwu.
Obecnie Misja obejmuje ponad 6600 osób, które wyraziły zgodę na modlitwę w intencji duchowieństwa i powierzonego imiennie kapłana przez całe swoje życie. Skupia osoby świeckie różnego wieku i stanu, małżeństwa i całe rodziny, siostry i braci zakonnych różnych zgromadzeń, kleryków a także kapłanów wyrażających wolę modlitwy za swoich współbraci w kapłaństwie.
Każda osoba włączona do Misji otrzymuje legitymację przynależności wraz z imieniem kapłana i odpowiednimi modlitwami. Kapłani zgłaszani są do Misji przez rodzinę, znajomych, współbraci, lub sami proszą o modlitwę.
Na zaproszenie księży proboszczów przyjeżdżamy także do parafii, aby przybliżyć i ukazać wielkość kapłaństwa a przez osobisty kontakt zachęcać wiernych do modlitwy za swoich kapłanów. W ramach Misji istnieje także smsowe pogotowie modlitwy dla kapłanów. Jeżeli kapłan potrzebuje modlitwy w danej chwili i powiadomi nas o tym, natychmiast zostaje wysyłana „iskierka” do Jezusa.
Na rozpoczęcie Roku Kapłańskiego Misja otrzymała błogosławieństwo arcybiskupa gdańskiego Sławoja Leszka Głódzia na dalszą działalność.
W październiku 2009 roku Centrala Misji została przeniesiona z Gdańska do Domu Formacyjno – Rekolekcyjnego w Kazimierzu Dolnym.
8 grudnia 2007 roku Kongregacja Ds. Duchowieństwa wydała list, w którym wzywa wiernych do macierzyństwa duchowego wobec kapłanów i adoracji eucharystycznej w ich intencji. W to wołanie Kościoła od 11 lat wpisuje się Betańska Misji Wspierania Kapłanów poprzez nieustanne, osobiste i imienne omadlanie powierzonych sobie kapłanów - duchowych synów.
BETAŃSKA MISJA WSPIERANIA KAPŁANÓW – S. GABRIELA
ŚWIADECTWO
Pragnę podzielić się świadectwem, w jaki sposób modlitwa za kapłanów, a zwłaszcza adoracja Najświętszego Sakramentu przemienia moje spojrzenie na kapłaństwo, ukazuje jego piękno i pobudza do większego ukochania kapłaństwa. Należę do Zgromadzenia Sióstr Rodziny Betańskiej, którego szczególnym charyzmatem jest modlitwa za kapłanów. Przed 10 laty, gdy posługiwałam jako zakrystianka w jednej z lubelskich parafii, miałam możliwość zetknąć się bezpośrednio z kapłanami, przyjrzeć się bliżej ich apostolstwu – często nierozumianemu przez innych, ich codziennemu utrudzeniu a także pragnieniu wzrastania w świętości.
Przyszła mi wtedy myśl, aby każdego dnia, w miarę możliwości, ofiarować za nich 1 godzinę adoracji Najświętszego Sakramentu. Przychodząc na codzienne spotkania z Jezusem Eucharystycznym do lubelskiej katedry, mijałam spowiadających w bocznych nawach kapłanów. Starałam się omadlać także tą posługę, posyłając moją modlitwę do tych konfesjonałów, a także wszędzie tam, gdzie każdego dnia udają się kapłani, aby byli prowadzeni i ochraniani Bożą mocą. W czasie adoracji Pan odsłaniał przede mną piękno kapłaństwa, kim naprawdę jest kapłan. Myślę, że pozwolił mi spojrzeć jakby swoimi oczyma na kapłanów – jak my – słabych i grzesznych ludzi a jednak obdarowanych przez Niego potężną mocą z wysoka. Poznałam, jak wiele potrzeba naszej modlitwy za kapłanów, o ich wytrwałość i świętość, ale także o ochronę od zła.Zapragnęłam tym doświadczeniem podzielić się z innymi, rozszerzyć nasz betański charyzmat modlitwy na szerszy krąg ludzi. Wtedy zrodziła się myśl, aby w ramach referatu powołaniowego, który prowadziłam w Zgromadzeniu, przybliżyć i rozpowszechnić modlitwę za kapłanów wśród młodzieży.
Tak właśnie, na modlitwie adoracyjnej, powstała Betańska Misja Wspierania Kapłanów, która rozrosła się, przekroczyła zamierzone plany i dziś obejmuje modlitewną ochroną ponad 6 tys. kapłanów – bo tyle osób modli się imiennie za 1 kapłana przez całe swoje życie.
Jezus każdego dnia pozwala coraz mocniej i głębiej odkrywać skarb kapłaństwa. Dziś dziękuję Bogu, że mogę doświadczać mocy kapłańskiego błogosławieństwa, dotknąć w kapłanie żywego Jezusa, który przez kapłańskie dłonie karmi mnie swoim Słowem i Ciałem, przebacza grzechy, umacnia i błogosławi w codzienności. Dziękuję Bogu, że stawia w moim życiu kapłanów, którzy głosząc Jego Słowo z wiarą i mocą Ducha świętego, dotykają mojego serca i otwierają na działanie Bożej łaski.
Codzienna adoracja w imieniu kapłanów, trwanie na kolanach „na zapleczu”, wtedy, gdy oni apostołują „na froncie”, jest upraszaniem dla nich łask, Bożej mocy i siły. Jest błaganiem Jezusa, aby otworzył ich na dary, które On składa w ich serca i o wiarę, wielką wiarę w moc i piękno kapłaństwa, którym zostali obdarowani. Dziś wiem, że moim powołaniem jako siostry jest także kochać kapłaństwo i dzielić się tym z innymi.
Bądź uwielbiony Panie za dar kapłaństwa w Kościele.
Bądź uwielbiony za naszych braci kapłanów.
Prowadź ich przez kapłańskie życie drogą świętości.
Uświecaj ich, napełniaj ogniem Ducha Świętego.
Ochraniaj i prowadź swoją mocą.
s. Gabriela z Betańskiej Misji Wspierania Kapłanów
MARGERYTKI
Powstanie
Margaret O'Donnell pochodziła z Aylmer, Quebec Kanada. W wieku 13 lat, w sierpniu 1951 roku, zaraziła się choroba Heine-Medina podczas spotkania rodzinnego. Zawieziono ją do szpitala w Ottawie, potem do Montrealu. Po trzech miesiącach leczenia, wróciła do domu, ale była całkowicie sparaliżowana, mogła poruszać tylko głową. Margaret szybko zrozumiała, że ta choroba była jej powołaniem, tak jak dla innych małżeństwo, kapłaństwo lub życie zakonne. Zaczęła więc poświęcać swoje cierpienie modląc sią za swoją parafię, proboszcza, Kapłanów, we wszystkich intencjach, które jej powierzano.
Z każdym dniem, zwiększała się liczba Kapłanów odwiedzających Margaret i proszących ją o te formę modlitwy. Przyjmowała czasem 20 osób dziennie. Wielu Kapłanów podnosiła na duchu swoją modlitwą, wielu pomogła swoim cierpieniem. Margaret zmarła w Wielki Piątek, w wieku 40 lat. Pani Louise Ward znała Margaret osobiście i w sierpniu 1981 roku, w Aylmer, założyła Ruch Margerytek, którego inspiracją było życie i modlitwa Margaret O'Donnell. Ruch Margerytek jest najbardziej znany w Kanadzie, gdzie został zaakceptowany przez Biskupów diecezjalnych i w każdej diecezji jest zarejestrowanych po kilkaset Margerytek. Idea wpomagania duchowego Osób zakonnych i Kapłanów rozprzestrzenia się na cały świat.
Działalność
- modlitwę o świętość Kapłanów i osób zakonnych
- poświęcanie za Kapłanów swojego cierpienia
- ofiarowanie im daru dnia przez całe życie
Biały kwiatuszek o siedmiu płatkach wyrażający prostotę, jedność i pragnienie ofiarowania - został wybrany jako symbol pomocy duchowej kapłanom i osobom zakonnym.
Siedem płatków kwiatuszka margerytki symbolizuje dni tygodnia. Siedem osób połączonych ofiarowywaniem dnia za Kapłana czy Siostrę zakonną, wybiera formę modlitwy, która im najbardziej odpowiada i kontynuuje ją przez całe swoje życie. Niektóre osoby decydują się na ofiarowanie wszystkich swoich dni za jedną Osobę duchowną, na przykład za kogoś z rodziny. Możemy też obdarować Kapłana kilkoma Margerytkami.
Osoba tworząca Margerytkę wybiera czwartek, dzień poświęcony kapłaństwu i pamięta o rocznicy święceń Kapłana, którym się opiekuje.
Do rozpoczęcia Margerytki wystarczy pragnienie jednej osoby, która zna Kapłana czy Osobę zakonną, za którą chciałaby się modlić. Osoba ta zaczyna poświęcać czwartek i modli się o inne osoby, które dopełniłyby Margerytkę.
Powinna pytać osoby ze swojego otoczenia, przedstawiając im idee pomocy duchowej Kapłanom.
Czasami zdarza się, że Margerytka powstanie bardzo szybko, ale w innych wypadkach ułożyć ją jest bardzo trudno i wymaga to wiele cierpliwości i modlitwy. Kiedy już zebraliśmy siedem osób, wpisują się one na kartce - podajemy przykład - informują o darze Osobę duchowną, dla której przeznaczona jest Margerytka, i wręczają ją Kapłanowi, w wybranym przez niego czasie, zapewniając o swojej pamięci w modlitwie. Wskazane jest, aby zawiadomić przełożonych Osoby duchownej o darze, który otrzymała.
Fundament
Ruch Margerytek jest odpowiedzią na oficjalne nauczanie Kościoła, zapisane w papieskich encyklikach skierowanych do kapłanów i osób zakonnych. Kapłaństwo jest darem, który wywiera wpływ na życie każdego katolika. To dzięki darowi święceń kapłańskich możemy przyjmować Chleb Życia. To za pośrednictwem Kapłana przyjmujemy sakramenty namaszczenia chorych i pojednania. Kapłan jest przy nas, gdy opłakujemy naszych bliskich, jest z nami w czasie ślubu, kiedy przepełnieni jesteśmy radością i nadzieją, jest z nami w czasie naszej pierwszej komunii świętej.
Sakrament kapłaństwa dotyka życia każdego z nas. Proboszcz modli się codziennie za wszystkich mieszkańców swojej parafii: o nawrócenie grzeszników, o pojednanie z Bogiem tych, którzy opuścili wspólnotę wierzących. Kapłan przewodniczy modlitwie o pokój, modlitwie za ubogich i cierpiących. Kapłaństwo jest szczególnym darem Boga, który w swojej miłości i wierności obdarza dusze powołaniem i doprowadza ją do przyjęcia święceń kapłańskich. Zadaniem osób świeckich jest modlitwa za Kapłanów, miłość i szacunek dla sakramentu kapłaństwa. Ataki kierowane przeciw kapłaństwu są atakami skierowanymi przeciwko nam wszystkim jako katolikom. Tam, gdzie dar kapłaństwa nie będzie ceniony, gdzie zostanie ono zaatakowane, a katolicy nie będą tego ataku odpierać, kapłaństwo zacznie z wolna zamierać. Będzie zamierać nie dlatego, że dar nie został od Boga udzielony, ale dlatego, że go nie przyjęliśmy, ze nie umiemy go pielęgnować.
źródło: Margerytki
